Jakie było ostatnio Twoje największe rozczarowanie?
U mnie niestety było to kilka książek, ale na czele stanął „Krzyk orła” autorstwa Karin Smirnoff.
„Krzyk orła” to siódmy tom z cyklu „Millennium” zapoczątkowanego przez Stiega Larssona. Sama trylogia Larssona była czymś fascynującym i odniosła naprawdę ogromny sukces. Później kontynuacji podjął się David Lagercrantz i jego kolejne trzy książki dało się przeczytać jednak nie oszukujmy się - były one słabe. Natomiast książki Karin Smirnoff po prostu nie da się czytać. To znaczy niby się da, ale po co skoro wpędza to Czytelnika w dyskomfort?
Próbowałam „Krzyk orła” porównywać do poprzednich książek „Millennium”, ale i próbowałam potraktować ją jako osoby byt. W ani jednym z tych przypadków nie byłam w stanie powiedzieć o tej książce niczego pozytywnego. Chociaż nie, sam pomysł na fabułę był ciekawy i można było z niego wycisnąć naprawdę wiele. Na tym pozytywne słowa się kończą.
Język jest dziwny i strasznie męczący. Równoważniki zdań, skróty, przeskoki, do tego narracja, która przeplata się z przemyślaniami za każdym razem innego bohatera. Jeden wielki mętlik i poplątanie z poplątaniem. Intryga jest nijaka, a spoty akcji są strasznie irytujące.
Sami bohaterowie to zupełnie inne osoby. Lisbeth jak nie Lisbeth tylko marna podróbka w dodatku podczas kryzysu wieku średniego. Bloomkvist nijaki, bezbarwny, bez ambicji. Dosłownie jakbym czytała o starym dziadku, który myśli już tylko o umieraniu (nie żeby każdy starszy człowiek tylko o tym myślał). Ta para nie ma żadnego charakteru. Autorka pozbawiła duet wszystkich najlepszych cech za który cenili go Czytelnicy.
„Krzyk orła” to jedno wielkie ROZCZAROWANIE i nie ma sensu tutaj bardziej się rozpisywać.
Cyferkowo: 8/10
Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Czarna Owca
Brak komentarzy: