W domu kłamców - Kelsey Cox

środa, lipca 23, 2025

W domu kłamców - Kelsey Cox

 Sięgając po „W domu kłamców” Kelsey Cox nie spodziewałam się, że dostanę thriller psychologiczny z tak silnym ładunkiem emocjonalnym. Mamy tu wszystko: rodzinne dramaty, niespełnione ambicje, choroby psychiczne, toksyczne relacje i piękną rezydencję, która od samego początku sprawia wrażenie… żywej. Bo ten dom nie tylko jest tłem wydarzeń - on oddycha, pulsuje tajemnicą, a jego mury naprawdę pamiętają wszystko.

Wystawne przyjęcie z okazji szesnastych urodzin Sophie - córki Ethana z pierwszego małżeństwa - ma być pokazem rodzinnej stabilności. Luksus, świece, drinki i goście, którzy z pozoru wszystko mają pod kontrolą. Ale kiedy wybrzmi krzyk, a ciało runie ze schodów, stanie się jasne, że ta noc zmieni wszystko. Pytanie tylko: czy ktoś kłamał od samego początku, czy dopiero teraz maski zaczęły opadać?

Narracja prowadzona jest z perspektywy czterech kobiet. Każda z nich jest inna, a jednak wszystkie orbitują wokół Ethana - męża, byłego męża, ojca, pracodawcy.

Dani - młoda macocha Sophie, świeżo po epizodzie psychozy poporodowej. Próbuje wrócić do normalności, ale jej balans jest kruchy.

Kim - była żona Ethana, kobieta, która wszystko straciła: dom, rodzinę, kontrolę nad własnym życiem. Jej gniew i żal mają tu ogromną siłę rażenia.

Mikayla - nastoletnia przyjaciółka Sophie, nieustannie porównywana, wiecznie z boku, aż w końcu… przestaje chcieć być niewidzialna.

Órlaith - opiekunka dzieci, która wydaje się być tłem, ale to właśnie jej spojrzenie ujawnia najwięcej.

Autorka mistrzowsko lawiruje między „teraz” a „wcześniej”, tworząc narracyjną łamigłówkę. Każdy rozdział to kolejne odsłonięcie sekretu - czasem subtelne, czasem miażdżące. A wszystko to w dusznej, klaustrofobicznej atmosferze - jakby luksusowa willa na klifie była więzieniem, z którego nie ma ucieczki. Przypominało mi to „Wielkie kłamstewka” w wersji mroczniejszej, bardziej surowej emocjonalnie.

To, co wyróżnia „W domu kłamców” na tle innych thrillerów, to siła psychologii postaci. Każda z kobiet jest prawdziwa - pogubiona, niejednoznaczna, pełna emocji, których nie zawsze rozumie nawet ona sama. Cox nie ocenia. Pokazuje. I zmusza nas do tego samego. Trudne tematy, takie jak depresja poporodowa, uzależnienie, traumy dzieciństwa i macierzyńska zazdrość nie są tu dodatkiem - są fundamentem całej opowieści.

Nie wszystko było idealne. Finałowy twist - choć ciekawy - mógłby być lepiej zarysowany wcześniej. Ale nie zmienia to faktu, że książka zostawiła mnie z głową pełną myśli. Z żalem, że to koniec, i z pytaniem: dlaczego tak wiele zła ukrywa się za pozorami normalności?

„W domu kłamców” to świetny debiut. Kelsey Cox pisze dojrzale, z wyczuciem i darem do obserwacji emocjonalnych niuansów. Jeśli lubisz thrillery, które bardziej przerażają duszą niż krwią - ta książka jest dla Ciebie. Bo największe dramaty rozgrywają się w szeptach.

Ocena: 8,5/10 - za emocjonalną intensywność, wielowymiarowe postacie i duszny klimat, który zostaje z Tobą na długo. Mały minus za zbyt subtelny finał, który mógłby mocniej wybrzmieć.

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte

Read more »

Bóg lasów - Liz Moore

sobota, czerwca 28, 2025

Bóg lasów - Liz Moore

 Czy czasami milczenie nie mówi więcej niż krzyk?

Bo w „Bogu lasów” to właśnie cisza boli najmocniej.

Do książki Liz Moore podeszłam z ogromną ciekawością. Z jednej strony, kusiła mnie obietnica mrocznego thrillera z duszną atmosferą lat 70., z drugiej - wiedziałam już po „Rzece odchodzących dusz”, że autorka nie będzie się spieszyć. Nie będzie łatwo. Ale będzie mocno. I było.

Camp Emerson, sierpień 1975 roku. Teoretycznie letnia sielanka: dzieci, lasy, jezioro. W praktyce - miejsce, gdzie cienie przeszłości kładą się na każdym drzewie. Trzynastoletnia Barbara Van Laar - córka właścicieli obozu i najbardziej wpływowej rodziny w okolicy - znika bez śladu. A to dopiero początek. Bo nie tylko ona przepadła. Czternaście lat wcześniej podobny los spotkał jej brata. I chociaż wszyscy próbowali o tym zapomnieć, Liz Moore przypomina nam jedno: przeszłość nie rdzewieje. Ona wraca - i to w najmniej oczekiwanym momencie.

Od pierwszych stron „Bóg lasów” hipnotyzuje atmosferą. To nie jest thriller, który pędzi. To nie jest historia, która rzuca się na Ciebie z nożem w ciemnym zaułku. To raczej opowieść, która siada Ci na ramieniu, szepcze do ucha i sprawia, że nie możesz się od niej oderwać - nawet jeśli nie wiesz, dokąd Cię prowadzi. A może właśnie dlatego.

Liz Moore pisze z niezwykłą wrażliwością. Las nie jest tylko tłem - jest niemym bohaterem, który obserwuje, milczy i… ukrywa. Czasem miałam wrażenie, że słyszę, jak szeleszczą liście, jak trzeszczy gałązka pod czyimś butem. Natura oddycha, ale nie zawsze po naszej stronie.

Autorka genialnie buduje napięcie, odsłaniając historię warstwa po warstwie. Narracja przeskakuje między latami 1961 i 1975, między różnymi bohaterami, między wspomnieniami a teraźniejszością. A każda nowa strona nie tyle odpowiada na pytania, co rodzi kolejne. Czym naprawdę była rodzina Van Laarów? Kto miał coś do ukrycia? I dlaczego nikt nie słyszał krzyku Barbary?

Moją absolutną faworytką stała się Judy Luptack - młoda policjantka, która mimo klasowych podziałów, hipokryzji elit i ciągłych kłamstw próbuje dotrzeć do prawdy. To jedna z tych bohaterek, które się pamięta - nie za to, że są idealne, ale za to, że są prawdziwe. Zdeterminowana, zagubiona, a jednak nieustępliwa. W świecie, gdzie każdy ma coś do ukrycia, ona nie boi się patrzeć pod powierzchnię.

Nie będę ukrywać - tempo książki może być dla niektórych wyzwaniem. To nie historia na jeden wieczór. Tu trzeba się zanurzyć, pozwolić sobie na zagubienie w gąszczu emocji, tajemnic i niedopowiedzeń. Ale jeśli się na to zdecydujesz - Liz Moore odpłaci Ci historią, która zostaje pod skórą. Historią o tym, że największe zło nie zawsze czai się w mroku. Czasem siedzi przy śniadaniu z filiżanką kawy i uśmiechem, który nie sięga oczu.

„Bóg lasów” nie daje prostych odpowiedzi. Ale stawia ważne pytania. O władzę, o milczenie, o winę i o to, kto decyduje, czyj głos zostanie usłyszany.

Ocena: 9/10 – za klimat, za głębię psychologiczną, za las, który mówi więcej niż bohaterowie. Jeden punkt mniej tylko za fragmenty, które mogłyby być bardziej zwarte - choć może właśnie ta rozwlekłość była potrzebna, by naprawdę poczuć ciężar tej historii.

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte

Read more »

Morderca w gumiakach. Historia największego polskiego seryjnego zabójcy - Maciej Kuciel

sobota, czerwca 28, 2025

Morderca w gumiakach. Historia największego polskiego seryjnego zabójcy - Maciej Kuciel

Czy można naprawdę znać drugiego człowieka? Nawet wtedy, gdy codziennie mówisz mu „dzień dobry”, a jego dzieci bawią się z twoimi na podwórku?

Z taką właśnie myślą zaczęłam czytać „Mordercę w gumiakach” Macieja Kuciela. I bardzo szybko przestałam traktować ją jak kolejną książkę z gatunku true crime. Bo to nie jest tylko historia o mordercy. To opowieść o przerażającej niewidzialności zła. O tym, jak zwyczajność może być idealną maską. I jak bardzo system może zawieść, jeśli ktoś wie, jak się po nim poruszać.

Na pierwszy rzut oka: Tadeusz Grzesik. Rolnik. Plantator truskawek. Spokojny, zamknięty w sobie, nie wychylał się, nie szukał rozgłosu. Gdyby istniał w fikcji literackiej, uznalibyśmy, że jest zbyt mało barwny na głównego bohatera. Tymczasem to właśnie ta nijakość pozwoliła mu przez lata ukrywać prawdę, której nie byli w stanie zobaczyć ani sąsiedzi, ani wymiar sprawiedliwości. Bo jak się okazuje - Grzesik nie tylko był bezwzględnym przestępcą, ale też liderem gangu odpowiedzialnego za brutalne napady, tortury i morderstwa. I to wszystko działo się tu, w Polsce. Obok nas.

Maciej Kuciel to nie tylko autor - to śledczy z krwi i kości. I to czuć od pierwszych stron. Przez 15 lat drążył temat Grzesika, wertował akta, rozmawiał z policjantami, prokuratorami, profilerami. Ta książka nie opowiada tylko o zbrodniach. Ona pokazuje proces ich wykrywania, błędy organów ścigania i dramaty rodzin - zarówno ofiar, jak i sprawców. To skrupulatny reportaż, ale podany w formie, która trzyma w napięciu jak najlepszy thriller. Naprawdę - momentami zapominałam, że czytam literaturę faktu.

Kuciel nie epatuje przemocą. Nie próbuje szokować na siłę. Wręcz przeciwnie - jego styl jest chłodny, analityczny, ale to właśnie w tej surowości tkwi siła. Bo czytając o Grzesiku i jego ludziach, o ich brutalnych działaniach i o tym, jak długo byli bezkarni, czujesz coś więcej niż lęk - czujesz złość, niedowierzanie, frustrację. I ogromną potrzebę, by poznać prawdę do końca.

Co szczególnie zrobiło na mnie wrażenie? To, jak autor pokazuje obraz Polski lat 90. i początku XXI wieku - nie tylko jako tło, ale jako współtwórcę wydarzeń. Brak profesjonalizmu w śledztwach, braki kadrowe, niekompetencje, oszczędności. To wszystko sprawia, że ta książka działa na wielu poziomach - jako opowieść kryminalna, społeczna i psychologiczna.

To trudna książka. Nie daje ukojenia. Ale właśnie dzięki temu zostaje w człowieku na długo. Po lekturze długo nie mogłam przestać o niej myśleć. I mam wrażenie, że teraz - patrząc na innych - częściej zastanawiam się, co naprawdę kryje się za spokojną twarzą sąsiada z naprzeciwka.

Ocena: 9/10 – bo to świetnie udokumentowany, poruszający i ważny reportaż. Jedyny powód, dla którego nie daję „dziesiątki”, to fakt, że niektóre fragmenty wymagają sporego skupienia – to nie jest książka „na raz”. Ale może i lepiej. Bo zło, o którym opowiada, zasługuje na pełną uwagę.

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte

Read more »

Ciemiężyca - Maria Gąsienica‑Zawadzka

środa, czerwca 18, 2025

Ciemiężyca - Maria Gąsienica‑Zawadzka

 Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, jak bardzo niewypowiedziane słowa i niewyleczone rany z dzieciństwa mogą zatruwać kolejne pokolenia – tak jak trująca „ciemniężyca” oplata życie bohaterów i każe im unosieć się nad przepaścią?

Ja często o tym myślę. A „Ciemiężyca” Marii Gąsienicy‑Zawadzkiej uświadomiła mi, że toksyczne relacje potrafią mieć siłę tsunami – niby niewidoczne, ale zdolne zmieść wszystko, co na swojej drodze. Kiedy Anka wraca po latach do rodzinnego Zakopanego, nie spodziewa się, że drzwi starego domu będą otwierać nie tylko wejście do przestrzeni, ale i dramatyczną podróż w przeszłość.

Ta książka nie pozwala Ci o sobie zapomnieć – od pierwszych stron czuć gęstą atmosferę, napięcie, które narasta jak ciemne chmury nad Tatrami. To nie jest lekka powieść na jeden wieczór – to intensywna, psychospołeczna podróż przez trzy historie: Anki, Chrystiana i Bartka. Każdy z nich niesie własny bagaż: traumę, żal, zranienia, z których nie potrafią się otrząsnąć. Mimo że każdy nosi inny ciężar, łączy ich wspólne poczucie: „Coś we mnie zostało złamane”. Tą pozorną różnicą – „bo ja… a on…” – autorka konsekwentnie narasta w narracji, by pokazać, że rany mogą być rodzinne, partnerskie, miłosne – a skrzywdzenie jednego potrafi rozszerzyć się jak plama po całej powierzchni.

Narracja prowadzona z perspektywy trzech postaci – to ogromny atut tej powieści. Widzimy Ankę, której relacja z matką nigdy nie była normalna, w dodatku po wypadku matki nie potrafi oderwać się od poczucia obowiązku, które znów zaczyna się udzielać jej duszy. To jej wspomnienia i emocje trzymają nas w napięciu od początku do końca – jej słowa są jak nóż w serce, a uczucie klaustrofobii coraz bardziej paraliżuje wyobraźnię.

Pojawiają się też Chrystian – barman uwikłany w toksyczny związek, z którego nie potrafi się uwolnić – oraz Bartek – przewodnik górski, duszący się w ciężkim małżeństwie, z trójką dzieci i poczuciem, że w otoczeniu wszystkiego – przede wszystkim siebie samego – umiera. Gdy te trzy historie się splatają w tragedię, albo raczej w pakt ucieczki spod ciężaru bycia więźniem własnych decyzji, napięcie sięga zenitu. Ale nie jest to thriller typu „kto zabił?”, tylko głęboki psychologiczny dramat, w którym wrzą emocje, złość, poczucie winy, bezradność i próba zemsty na tym, co skrzywdziło.

Autorka genialnie operuje metaforą – ciemiężyca to zarówno trująca roślina, jak i toksyczna relacja, która z jednej strony może leczyć, lecz z drugiej – w nieumiejętnym użyciu – zabić. Rodzicielskie żądanie, miłość niszcząca, poczucie winy, nasza bezradność – każde z nich ma swoją ciemiężycową maskę. Napięcie nie znika do ostatniej strony. Każde zdanie czytałam z coraz większym wstrzymanym oddechem – choćby dlatego, że musiałam domyślać się, gdzie tkwi granica między obowiązkiem, miłością i przemocą, którą nawet sami czasem wyrządzamy, nie zdając sobie z tego sprawy.

Jeśli szukasz książki, która nie tylko wciąga, ale zmusza do refleksji nad własną rodziną, relacjami, babciami, matkami i dziećmi, „Ciemiężyca” to pozycja, po której już nigdy nie zrobisz kroku „bez pytania o prawdę”. Uświadamia, że możemy być ofiarami, ale i – czasem nieświadomie – katami. I że pakt z cierpieniem nigdy nie jest prosty.

Ocena: 9/10 – za emocje, głębię, mroczną atmosferę i to, że „Ciężko się od niej odciąć”. Dawno żadna książka nie zmusiła mnie do refleksji aż tak do cna.

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte

Read more »

"Rzeka odchodzących dusz" - Liz Moore

środa, marca 12, 2025

"Rzeka odchodzących dusz" - Liz Moore

Co powiesz na poruszającą, wielowątkową kryminalną opowieść? 💬 

"Rzeka odchodzących dusz" Liz Moore to nie tylko thriller, ale przede wszystkim przejmująca opowieść o miłości, uzależnieniu i bezlitosnym świecie, w którym niektórzy są skazani na porażkę już w momencie narodzin.

Filadelfia, Kensington – miejsce, gdzie narkotyki rządzą życiem i śmiercią, a ludzkie dramaty rozgrywają się w cieniu obojętności społeczeństwa. Mickey i Kacey, siostry, kiedyś nierozłączne, dziś stoją po przeciwnych stronach barykady. Mickey to policjantka, patrolująca ulice pełne desperacji i przemocy. Kacey – uzależniona, prostytuująca się, by zdobyć kolejną dawkę. Kiedy w dzielnicy zaczynają ginąć kobiety takie jak Kacey, a ona sama znika bez śladu, Mickey nie zamierza stać z założonymi rękami.

Autorka, mieszkanka Filadelfii, doskonale oddaje atmosferę miasta, co dodaje autentyczności opisywanej historii. Narracja prowadzona na dwóch płaszczyznach czasowych – "wtedy" i "teraz" – pozwala czytelnikowi stopniowo odkrywać przeszłość sióstr, zrozumieć ich wybory i błędy, które doprowadziły je do obecnej sytuacji.

Choć wątek kryminalny trzyma w napięciu, to właśnie relacje międzyludzkie stanowią serce tej powieści. Moore zadaje pytania o granice lojalności, siłę rodzinnych więzi oraz o to, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by ocalić tych, których kochamy. 

"Rzeka odchodzących dusz" to nie tylko thriller, ale przede wszystkim głęboka refleksja nad ludzką naturą i konsekwencjami naszych wyborów. Niezwykłe przejmującym elementem okazuje się być nawiązanie do dzieci, które od chwili narodzin muszą mierzyć się z odwykiem i chorobami przez nieodpowiedzialne matki, które w czasie ciąży przyjmowały narkotyki. 

"Rzeka odchodzących dusz" to nie jest historia, w której dobro i zło są jasno określone. Nie ma tu prostych odpowiedzi, bo życie nigdy ich nie daje. Są tylko wybory, które często wydają się niemożliwe do podjęcia. "Rzeka odchodzących dusz" to książka, która boli i nie pozwala o sobie zapomnieć, skłaniając do zastanowienia się nad losem tych, którzy każdego dnia walczą z własnymi demonami. 

Ocena 9/10

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte 

Read more »

“To był nasz dom” - Marcus Kliewer

czwartek, lutego 27, 2025

“To był nasz dom” - Marcus Kliewer

Jest burza. Nieznajomi pukają do Twoich drzwi. Jak daleko sięgnie Twoja gościnność? 

Eve i jej partnerka Charlie postanawiają rozpocząć nowe życie w starym domu na malowniczym wzgórzu, otoczonym gęstym lasem. Ich spokój zostaje zakłócony, gdy pewnego wieczoru do drzwi puka Thomas Faust z rodziną, twierdząc, że kiedyś tu mieszkał i chciałby pokazać dzieciom dawne miejsce zamieszkania.

Niespodziewana śnieżyca odcina drogę powrotną, zmuszając gospodarzy do przenocowania nieznajomych. Atmosfera gęstnieje z każdą godziną, a napięcie sięga zenitu, gdy następnego ranka Charlie znika bez śladu…

Marcus Kliewer w “To był nasz dom” mistrzowsko buduje napięcie, łącząc elementy thrillera psychologicznego z mrocznym klimatem rodem z najlepszych horrorów. Narracja wciąga od pierwszych stron, a czytelnik razem z Eve próbuje rozwikłać zagadkę: kto jest prawdziwym zagrożeniem? Każdy szczegół ma tutaj ogromne znaczenie, każda rozmowa jest podszyta niepokojem. Autor bawi się naszymi oczekiwaniami – kiedy wydaje się, że rozgryźliśmy zagadkę, nagle pojawia się nowy trop, który wszystko komplikuje. Do samego końca nie wiadomo, komu można ufać. 

Książka porusza temat zaufania, granic gościnności oraz tego, jak łatwo można manipulować ludzkimi emocjami. Dodatkowym smaczkiem są wplecione w fabułę ogłoszenia, zapiski i artykuły, które sprawiają, że historia wydaje się jeszcze bardziej autentyczna. 

Jeśli lubisz historie, które trzymają w napięciu do ostatniej strony i sprawiają, że zastanawiasz się nad własnymi reakcjami w ekstremalnych sytuacjach, “To był nasz dom” jest pozycją, której nie możesz przegapić. Serdecznie polecam! 

Ocena 7/10

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte

Read more »

„Gray After Dark” - Noelle West Ihli

czwartek, stycznia 30, 2025

„Gray After Dark” - Noelle West Ihli

Lubisz historie oparte na faktach? 💬

Ja bardzo! Zwłaszcza gdy mamy do czynienia z historią kryminalną i osobą psychicznie zaburzoną. Taką właśnie historię ukazała w swojej książce „Gray After Dark” Noelle West Ihli, opierając jej fabułę na losach Kari Swenson.

Fabuła „Gray After Dark” przenosi nas w górską scenerię, gdzie Miley, po tragicznym wypadku, szuka miejsca odosobnienia, a jednocześnie idealnych warunków do treningów i regeneracji. Niestety, podczas jednego z porannych treningów zostaje brutalnie uprowadzona i uwięziona w chacie na głębokim odludziu… To właśnie w tym momencie następuje przełom w powieści, a akcja nabiera tempa.

Autorka, bazując na prawdziwych wydarzeniach, stworzyła nieszablonową historię, od której nie mogłam się oderwać. Noelle doskonale buduje mroczny klimat, a ukazanie dwóch perspektyw jest tutaj strzałem w dziesiątkę. Strona za stroną czytelnik zostaje otoczony coraz gęstszą aurą mroku i tajemnicy. Napięcie rośnie stopniowo, a niepokój zdaje się emanować z każdej strony.

Po raz kolejny Ihli udowadnia, że ma prawdziwy dar do ukazywania warstw psychologicznych swoich bohaterów i przemycania trudnych społecznie tematów. Pisze o traumach, granicach ludzkiej wytrzymałości psychicznej, woli walki o własne życie, adaptacji do ekstremalnych warunków, a także o przebudzeniu najbardziej pierwotnych instynktów w imię przetrwania. To tematy, o których warto mówić i pisać, by przypominać, że każdy z nas ma swoje granice – i że w kryzysowych sytuacjach możemy okazać się silniejsi, niż nam się wydaje.

„Gray After Dark” to książka ze świetną, dynamiczną fabułą, ale również z wieloma momentami refleksyjnymi. Ihli, opierając się na prawdziwych wydarzeniach, w doskonały sposób pokazuje, że zawsze istnieje nadzieja na wyjście z najtrudniejszych sytuacji. Nie pozostaje mi nic innego, jak napisać – serdecznie polecam! Osobiście nie mogę się doczekać kolejnej książki autorki. 

Ocena 8/10

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte

Read more »

„Jürgen Klopp. Człowiek, który zmienił Liverpool”

wtorek, listopada 12, 2024

„Jürgen Klopp. Człowiek, który zmienił Liverpool”

Interesujesz się piłką nożną? 💬

Przyznam szczerze, że sama nie jestem wielką fanką, ale mój mąż lubi czasami obejrzeć mecz albo „popykać” sobie w piłkę na boisku. Dlatego uznałam, że książka „Jürgen Klopp. Człowiek, który zmienił Liverpool”, będąca oficjalną publikacją klubową Liverpool FC, może mu się spodobać. I wiesz co? Nie myliłam się!

Osiem lat, siedem miesięcy i jedenaście dni. 491 meczów, 1035 goli, 299 zwycięstw, 8 trofeów – tak w liczbach prezentuje się kariera niezwykłego trenera Jürgena Kloppa, człowieka, który zmienił Liverpool.

„Jeśli wszyscy – kibice, piłkarze i pracownicy klubu – będziemy podążać w jednym kierunku, sukces będzie bardziej prawdopodobny”.

Jürgen to człowiek, który doskonale zna się na ludziach i potrafi ich słuchać. Jako trener wymagał bardzo dużo, ale świetnie dogadywał się z zawodnikami, potrafił podnieść ich na duchu i swoją wiarę w nich przenosił na nich samych. Pokazywał, że nie można się poddawać, tylko trzeba walczyć do ostatniego gwizdka.

Jego wyjątkowość przejawiała się również w relacjach z kibicami, o które bardzo dbał. Uważał, że pielęgnowanie kontaktów z kibicami dodaje ducha walki graczom i staje się ich motorem napędowym podczas meczów.

„Jürgen Klopp. Człowiek, który zmienił Liverpool” to książka, na którą składa się ogrom zdjęć, wypowiedzi współpracowników i piłkarzy oraz wiele ciekawych anegdot dotyczących samego trenera i przeróżnych sytuacji z nim związanych. Całość napisana jest bardzo lekko – to nie są suche fakty, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. Biografia zawiera również przedmowę napisaną przez samego Kloppa.

„Jürgen Klopp. Człowiek, który zmienił Liverpool” to hołd złożony samemu Kloppowi i wymarzona lektura dla każdego fana piłki nożnej. Zbliżają się święta, więc może właśnie znalazłeś(-aś) idealny prezent dla kogoś bliskiego? 

Ocena 8/10

Współpraca reklamowa | Wydawnictwo Otwarte 

Read more »